1. Ὁ θεατὴς ἔρχεται στὸ θέατρο γιὰ νὰ δῆ τὸ «ὑπερ-κείμενο» καὶ ὄχι γιὰ ν᾿ ἀκούση κάποιους νὰ ἀπαγγέλλουν ἀπό σκηνῆς τὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ τὸ διαβάση καὶ μόνος του, στὸ σπίτι του.

2. Τὸ κείμενο εἶναι γραμμένο μὲ λέξεις. Ἀντίθετα, τὸ ὑπερ-κείμενο Continue reading →