Ποιος να μου το’ λεγε ότι όταν ακούγοντας ένα απόγευμα νιαούρισμα και θεωρώντας πως έχει επιστρέψει ο γάτος μου ο Μάρκος θα έβρισκα μέσα σε διπλά ασφαλισμένη με κόμπο σακούλα σκουπιδιών τρεις νεογέννητους γατούληδες! Που μόλις είχαν ανοίξει τα ματάκια τους και νιαούριζαν με όση δύναμη είχαν τα μικρά πνευμόνια τους. Δύο αρσενικοί και μία θηλυκιά (βέβαια, στην αρχή και τη θηλυκιά για αρσενικό την πέρασα). Ε, λοιπόν, αυτοί οι μαύροι (όλοι τους) γατούληδες μεγάλωσαν. Ο ένας, ο Κολιτσίδας, την κοπάνισε (αν δεν τον βούτηξε ένας πιτσιρικάς της γειτονιάς που τον λιγουρευόταν να τον πάρει!) κι έμειναν δύο, ο Φωνάκλας (το επονομαζόμενο Αγόρι) και ο Κεφάλας (η  επονομαζόμενη Ραλλού). Ο Κεφάλας (συγγνώμη, η Ραλλού ήθελα να πω!!) έγινε πολύ σύντομα (είναι γυρίστρω και κουνίστρω ….) μαμά. Παιδιά της άλλα τρία μαύρα, ο Χοντρός, ο Τσιλιβίθρας (ή Τσίλι, που μόνο Τσιλιβίθρας δεν είναι!) και η Φάτσα.

Η Ραλλού απορημένη που είναι έξω

Εγώ πάλι τι φταίω αν αυτή είναι άτακτη;

Ο Χοντρός και ο Τσίλι πριν λίγο στην κουζίνα

Κάποιος που επιμένει πως τον έχουμε υιοθετήσει

Η μεγάλη απούσα, η Φάτσα μου

Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι, εγώ πάντως θεωρώ πως είναι λαχείο.

Και χωρίς αυτούς και αυτές θα ήταν ο χειμώνας πολύ πιο κρύος…