Πριν δέκα λεπτά επέστρεφα στο σπίτι μου με μία φίλη, η οποία πολύ ευγενικά προσφέρθηκε να με πάει με το αυτοκίνητό της. Δέκα μέτρα πριν την καγκελόπορτα του σπιτιού μου, έκανε μία παράκαμψη λέγοντας “Ωχ”. Διαπίστωσα πως στην αριστερή άκρη του δρόμου κειτόταν το άψυχο κορμάκι ενός μικρού ασπρόμαυρου γατιού. Κατέβηκα από το αυτοκίνητο, την καληνύχτισα, άνοιξα την καγκελόπορτα, άφησα την τσάντα μου στην αυλή, χαιρέτησα τα πέντε μαύρα γατιά μου και βγήκα ξανά έξω, για να μαζέψω το χτυπημένο άτυχο ξαδελφάκι τους από τον δρόμο.
Το περιστατικό αυτό μου φέρνει στο νου ένα αντίστοιχο δικό μου, όταν είδα ανήμερα της γιορτής μου τον γάτο μου, τον Ορέστη, λίγα μέτρα πιο πέρα από το παραπάνω σημείο. Ο γάτος μου δεν ήταν χτυπημένος, αλλά φολιασμένος. Δηλαδή, κάποιος “καλός χριστιανός”, από αυτούς που σήμερα κλαίγανε για τον μακαριστό Χριστόδουλο, ενοχλημένος από τα παρατεταμένα νιαουροκλαψουρίσματα -ένεκα της εποχής, διότι τα γατιά έχουν δυο-τρεις φορές τον χρόνο όρεξη για αναπαραγωγή-, θέλησε να “ησυχάσει” όχι προσωπικά τον δικό μου γάτο, αλλά όλα τα αντίστοιχα τετράποδα της περιοχής. Τα θύματα ήταν, τουλάχιστον όσα είδα και μάζεψα, γύρω στα 7-8, αλλά από ό,τι πληροφορήθηκα υπήρχαν και άλλα.
Θα μου πείτε: Τι σχέση το ένα με το άλλο; Πάτημα από αυτοκίνητο/μηχανάκι και φόλα; Ως προς την αιτία, καμία. Ως προς το αποτέλεσμα, πρόκειται για το ίδιο και αυτό. Διότι εμείς οι Ελληνάρες σε όλα μας, μόνο για αυτό είμαστε ικανοί. Στο να σκορπάμε γύρω μας την καταστροφή και τον θάνατο. Ο πολιτισμός μας πέθανε μαζί με τους αρχαίους ημών προγόνους, τους οποίους θυμόμαστε να μνημονεύσουμε μόνο όταν βρεθούμε σε δύσκολη θέση και δεν μπορέσουμε να εφεύρουμε καμία άλλη “ελληνική” εξυπνάδα.
Διότι πολιτισμός είναι να κόβεις ταχύτητα, για να μην λιώσεις κάτω από τις ρόδες ένα πανέμορφο πλάσμα, είτε αυτό λέγεται σκύλος είτε γάτα είτε σκίουρος είτε σκαντζόχοιρος είτε αλεπού κ.ο.κ. Πολιτισμός είναι να σέβεσαι τα ζώα που έχουν δικαίωμα και αυτά σε αυτόν τον πλανήτη, που τον έχουμε φθάσει στα όριά του και στέλνει απεγνωσμένα SOS, επειδή αργοπεθαίνει. Πολιτισμός είναι να σκέφτεσαι τις συνέπειες τυχόν πράξεών σου, διότι το φαινόμενο της πεταλούδας υπάρχει κι όταν ρίχνεις φόλα εδώ, κάπου αλλού πεθαίνει ένα παιδί. Πολιτισμός είναι να υπάρχουν χώροι αρκετοί με την κατάλληλη υποδομή και προσωπικό, οι οποίοι θα φιλοξενούν όλα αυτά τα αδέσποτα που ζητιανεύουν λίγη τροφή και ένα χάδι στους δρόμους, αυτά τα αδέσποτα που όλοι τα φοβούνται.
Λένε ότι το να αντικρύσεις και να πιάσεις τον θάνατο, ιδίως αυτόν που έχεις προκαλέσει εσύ ο ίδιος σε συγκλονίζει. Αν λοιπόν όλοι όσοι είναι οι θύτες, μπούνε στη διαδικασία να θάψουνε τα θύματά τους, ίσως την επόμενη φορά να μην το ξανακάνουν. Αν δεν συνέλθουν, δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτούς που έχουν ψυχολογία (και χρωμοσώματα, βλ. στραγγαλιστής της Βοστώνης) δολοφόνου.
Σήμερα όλη η Ελλάδα κήδευσε έναν άνθρωπο με τιμές κράτους. Σήμερα εγώ κήδευσα ξανά έναν άγνωστο, πιτσιρικά αυτή τη φορά, γατούλη. Και μαζί με αυτόν τον μικρό ασπρόμαυρο τύπο, κήδευσα ξανά τον χαμένο μας πολιτισμό και τη χαμένη μας ταυτότητα.
Εύχομαι ολόψυχα να αρχίσουμε να βγαίνουμε από τον λήθαργο και να ξαναρχίσουμε να γινόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Και αυτό προϋποθέτει ΑΠΟΦΑΣΗ και ΣΘΕΝΟΣ.
Αν θέλετε κι εσεις να συμμετέχετε σε αυτή την αλλαγή, μπορείτε να επισκεφθείτε για αρχή τις σελίδες
Συμφωνώ απόλυτα. Η κατάσταση με τα σκοτωμένα ζώα στους δρόμους έχει φθάσει στο απροχώρητο. Και η τοπική κοινότητα από ό,τι φαίνεται αδιαφορεί.